Wat ik al een tijdje voelde aankomen, is er op mijn 32ste verjaardag uitgekomen. Een resultaat, 4de in de Ronde van Limburg. Ik kwam net iets te kort om te kunnen winnen en de last om de wedstrijd te moeten maken en dragen heeft me uiteindelijk de das omgedaan maar ik was hoe dan ook tevreden met het resultaat en de geleverde arbeid.

Ik voelde me de laatste dagen beteren en ook mijn gewiocht begint terug op peil te komen en dan weet ik dat ik vrij snel terug meespeel. Het doet deugd na de moeilijke maanden die ik beleefde en nog steeds beleef maar ik voel me eindelijk terug renner en daar doe ik het voor. Er liggen nu nog enkele wedstrijden in het verschiet die me liggen en in tegenstelling tot de voorgaande jaren zal ik veel wedstrijden afwerken in Belgie.

Langzaam maar zeker begin ik me terug de oude te voelen. Gisteren moest ik de laatste 800m passen maar er dienden al heel wat collega's voor mij de handdoek te gooien. Ik had echt niks meer in de tank om nog mee te sprinten na 210 km in de ijzige koude gereden te hebben, maar ik had een voldaan gevoel na de wedstrijd. Deze morgen ging ik ook bij de osteopaat langs en aan het gekraak te horen, was dat zeker geen overbodige visite.

Ik verkoos om vandaag niet te fietsen omdat het recuperatievermorgen nog altijd enorm aangetast is door het cytomegalievirus. De waarden zouden wel dalende zijn en ik hoop binnenkort dan ook van het meest acute verlost te zijn.

Ondertussen kijk ik ook, zoals de meeste mensen, reikhalzend uit naar de eerste lentestralen en een beetje warmte wanti k heb het echt wel gehad met deze koude.

De eerste competitiedagen zitten erop, de eerste zweetdruppels gelaten. Zoals verwacht en gepland enorm afgezien wegens een bewust gekozen tragere opbouw naar het seizoen. Net zoals vorig jaar heb ik opnieuw 5 dagen gekoerst in een diepvriezer ergens aan de Azurenkust in de hoop om opnieuw spanning op de spieren te krijgen. De ene dag al wat succesvoller dan de andere maar om mee te strijden voor dikke prijzen in zo'n gecontroleerde en gesloten wedstrijd zal ik nooit in staat zijn. Tegenwoordig moet je echt pieken naar een bepaalde periode of je grijpt overal naast.

Normaal gezien moet ik toch al wat verbetering merken in de Ruta del Sol vanaf volgende week, ook al is er opnieuw geen enkele rit bij die perspectieven biedt op enig prijsgewin. Voorbereidingswedstrijden zijn steeds zwaarder en sterker bezet en ze lijken wel ieder jaar een stukje sneller te fietsen.

Gelukkig kan ik ondertussen al terugvallen op een pak ervaring en panikeer ik niet meer zo snel. Vroeger begon ik harder te trainen en aan de positie te sleutelen maar dat bleek op de lange termijn zelden een goede raadgever. Ik hoop snel in betere en vooral warmere omstandigheden te kunnen fietsen want deze temperaturen doen me maar draaien op halve kracht.

Nog voor kilometer dertig verschenen veertien hardrijders in de spits van het (snelle) koersgebeuren. In een internationaal gekleurde hoofdmacht verdedigden Willem De Greyt, Tim Vercauteren, Kenny Dehaes, Maxime Vantomme, Preben Van Hecke, Gilles Devillers, Laurens Poelman, Andy Cappelle en de 18-jarige Stijn De Bock de nationale wielereer. Aanvankelijk liet het uitgebreide peloton rustig begaan. Halfkoers was de kloof dik twee minuten groot. Onder impuls van een achtervolgende groep van 22 renners keerde de spanning echter snel weer. In volle finale moesten de kopmannen hard knokken om een twintigtal seconden te kunnen vasthouden. Een ultieme reactie van de Nederlander René Hooghiemster, Floris Smeyers,  Bart De Clercq en hierbij ook Steven had succes.

Gevolg: een spurt met zeventien (belofte Jurgen Van Trijp was door pech weggevallen). Caethoven en Dehaes maakten als snelle mannen hun reputatie waar. Uiteindelijk moest de renner van Accent Jobs-Willems Veranda's in Dehaes zijn meerdere erkennen. Waarschijnlijk weegden de inspanningen die hij de laatste 2 ronden had moeten leveren te zwaar door om nog fris aan de spurt te kunnen beginnen.

Steven heeft de 52e editie van de GP Paul Borremans in het Oost-Vlaamse Viane gewonnen. Hij hield in een sprint met acht onder andere Laurens De Vreese achter zich. Abrha Ferekalsi uit Eritrea werd derde voor Lewis Rigaux en Koen Barbé. Steven weet zo zijn uitstekende conditie te verzilveren met nog een extra overwinning.

Donderdag staat de profkoers te Stekene op het programma hopelijk kan Steven dan opnieuw meedoen voor de prijzen.

Julien Simon heeft de Grand Prix van Wallonië op zijn naam gebracht. De voor Saur-Sojasun koersende Fransman was na 203 kilometer van Chaudfontaine naar Namen de snelste van een eerste groepje van zes. Simon liet op de Citadel van Namen de Belgen Greg van Avermaet (BMC) en Björn Leukemans (Vacansoleil-DCM) kansloos. Nadat de vele ontsnappingen teniet waren gedaan, reden zo'n veertig renners samen naar de voet van de citadel (met nog drie kilometer te gaan).Marco Marcato gaf op het steilste deel gas en kreeg Van Avermaat, Simon, Paolini Bouhanni en zijn Vacansoleil-ploegmaat Leukemans mee. Die kon Marcato's werk niet afmaken en op Simons versnelling had even later niemand een antwoord.

Steven had wat problemen doordat zijn zadel tijdes de wedstrijd gezakt was. Toch was hij mee toen Quick Step het peloton in waaiers trok en eindigde hij nadat alles opnieuw samen gekomen was nog op een knappe 30 ste plaats op 36 seconden van de winnaar.

Vrijdag staat het kampioenschap van Vlaanderen te Koolskamp op het programma.

Vier renners kleurden de wedstrijd. Ze kregen in deze 22 ste editie een maximale voorsprong van 5 en een halve minuut. Naarmate de finale van de wedstrijd naderde slonk de voorsprong zienderogen. Op 10 km van de streep greep het peloton de laatste 2 overblijvers terug.

Rabobank hield het tempo hoog en dat loonde. Theo Bos won de pelotonspurt voor Van Hummel en Renshaw.

Steven reed de ganse wedstrijd in het peloton en werd 51 ste.

Eerder deze week nam Steven ook deel aan het dernie-criterium te Wetteren. Winnaar daar werd Wiggins, Steven werd 8 ste.

Steven heeft in Leuven de 46e editie van de Grote Prijs Jef Scherens (1.1) gewonnen. Hij is de eerste Belgische laureaat sinds Niko Eeckhout in 2001.

Steven toonde zich na een wedstrijd over 183 km in een massaspurt sneller dan Stijn Neirynck en Frederic Amorison. Hij haalt zo een prachtige overwinning binnen wat een bekroning is van zijn tot nu toe prachtig seizoen.

De race barstte na acht km open toen een kopgroep van zestien werd gevormd met onder anderen Jelle Wallays, Sep Vanmarcke, Sylvain Chavanel, Frederik Veuchelen en Kevin Hulsmans. De kopgroep bleef voorop tot op vijftig km van het einde. Eenmaal ingelopen gingen Wallays en Vanmarcke er opnieuw vandoor. Even later vormde zich weer een groep van zestien, maar ook die ontsnapping bleek geen lang leven beschoren.

Bij het ingaan van de laatste van de dertien plaatselijke ronden van 14,1 km, ging de onvermoeibare Wallays alleen in de aanval. Toen hij onder impuls van de twee van Omega Pharma-Quick.Step teruggepakt was, ging hij ook nog eens mee met Freire en Leukemans. Maar toch eindigde het met een spurt en die werd gewonnen door Steven, die voor een eerste internationaal succes voor Accent Jobs-Willems Veranda's van het seizoen zorgde.

Proficiat met dit knappe resultaat!!!!

Daags na de stadprijs in Geraardsbergen startte Steven in Kortemark.

Half koers kende de wedstrijd een kopgroep van 12 renners, met daarbij ook Steven. In de finale van de wedstrijd viel de kopgroep in 2 stukken. 6 man ging er vandoor. Steven was niet mee in de kopgroep en de leiders trokken vol door om Steven niet te laten terug komen.

Ze slaagden gedeeltelijk in hun opzet. Steven kon pas op 500 m van de streep aansluiting vinden, maar had geen energie meer over om mee te strijden voor de overwinning en werd 7 de.

Frédéric Amorison won deze wedstrijd voor Jelle Wallays en Rober Clinton Avery.

De GP van Geraardsbergen, een wedstrijd die Steven al op zijn palmares staan heeft, stond vandaag op de agenda.

Bij aanvang van de wedstrijd ontstond er direct een kopgroep van 17 renners. Het bleek direct de goeie vlucht te zijn, want het peloton zag de leiders gedurende de volledige wedstrijd niet meer terug.

Steven mistte de trein en reed de wedstrijd in het peloton. 2 ronden voor einde wedstrijd stapte hij af om zich te sparen voor daags nadien.

Winnaar werd Bjorn Leukemans voor Greg Van Avermaet en Johnny Hoogerland

Bjorn Leukemans heeft voor het derde jaar op rij de Druivenkoers in Overijse (1.1) op zijn naam geschreven. Na een late demarrage had Leukemans 6 seconden voorsprong op Dimitry Muravyev. De derde plaats was voor de Nederlander Hoogerland (ploegmaat van Leukemans). De beslissing viel zoals te verwachten in de lokale ronden. Halfweg de lokale ronden reden ze met elf man weg (Leukemans, Hoogerland, Marcato, Muravyev, Dockx, Gavazzi, Honig, Armee,Huzarski, Albert en Voss). Na enkele pogingen van Albert en Armee viel de beslissing op de laatste beklimming van de Schavei.Leukemans gooide al zijn troeven op tafel en werd niet meer teruggepakt. Steven reed een sterke wedstrijd en won de spurt van het achtervolgende peloton en eindigde zo op een knappe 12 de plek op 55 seconden van de winnaar.

Daags na de overwinning in Ruddervoorde meldde Steven zich aan de start in Halle. Een 1.1 wedstrijd over een afstand van 198 km.

Een vroege vlucht kleurde lang de wedstrijd. Na wegvallen van een paar renners bleven nog een negental deel uitmaken van de kopgroep. De voorsprong slonk stelselmatig en in de finale van de wedstrijd viel alles te herdoen.

Een sprint was in de maak. Een vijftal renners probeerden nog weg te rijden, maar het peloton had alles onder controle en zette de sprint in. Nacer Bouhanni kwam als eerste over de streep voor diens ploegmaat Demare en de Nederlander Veelers.

Steven mengde zich in de sprint, maar werd jammer genoeg gehinderd. Een dichte ereplaats zat er in, maar hij werd alsnog 12 de. 

Na een goede Route du Sud stond Steven vandaag aan de start te Ruddervoorde. Tijden de 2 ronde kozen 26 renners het hazepad. Al snel werd duidelijk dat de winnaar van vandaag vooraan zat. Steven miste de trein niet en zat mee in de kop van de wedstrijd. Na verloop van tijd dunde de kopgroep wat uit en op 4 ronden van de aankomst, sprongen 10 renners weg. Hierbij zat ook Steven. Bij het naderen van de aankomst waagden verschillende renners hun kans om uit de nieuwe kopgroep weg te springen. Deze werden telkens teniet gedaan en een sprint zou de winnaar bepalen.

Steven zette alles op alles en slaagde in zijn opzet. Hij kwam als eerste over de streep voor Keukeleire en Hovelijnck. Zijn goede vorm werd uiteindelijk beloond met zijn eerste zege na tal van dichte ereplaatsen dit seizoen.

De eerste etappe in de Route du Sud is uitgedraaid op een massasprint. Stéphane Poulhiès toonde zich sneller dan Arnaud Démare en Manuel Belletti en is uiteraard meteen leider.
Een vlucht met onder meer Stevens ploegmaat Staf Scheirlinckx verzamelde vier minuten. Ze werden gegrepen en in de finale werd nog een vlucht teniet gedaan.
Met nog vier kilometer te gaan smolt alles weer samen. De 26-jarige Poulhiès was in de sprint de snelste. Steven zat wat te ver en werd 16 de.

De tweede rit was terug één voor de sprinters in het peloton. Een vlucht van vier kleurde de dag met opnieuw een ploegmaat van Steven. Deze keer waagde Kevyn Ista zijn kans. Iedereen werd ingelopen en een massasprint besliste over de wedstrijd. Steven zat ideaal geplaatst en het zag er naar uit dat hij zijn eerste seizoenszege te pakken had. Helaas was er nog een snelle Demare die nog net Steven voorbijsnelde en het zegegebaar mocht maken. Belleti werd 3 de.

De derde rit was een monsteretappe die over 3 cols ging met als bekendste de Tourmalet. Het werd een ware veldslag. De winnaar van de dag werd de Colombiaan Quintana. De eerste achtervolger; Dupont, kwam op ruim 1 min binnen en de derde, Charteau, op bijna 4 min. Steven overleefde de rit en kwam als 78 ste op drie kwartier van de winnaar over de streep.

De laatste etappe viel opnieuw ten prooi van de sprinters. Deze keer toonde Belleti zoch de snelste. Het podium werd vervolledigd door Poulhiès en Del Valle. Steven zat net iets te ver en werd 6 de. De eindzege van de Colombiaan Quintana kwam niet meer in gevaar. Steven werd in de eindstand 66 ste op 44 min 52 sec.

De Ronde van Zeeland werd gewonnen door de 23 jarige Zuid-Afrikaan Van Rensburg. Hij boekte hiermee reeds zijn 12 de zege van het seizoen.

De rit werd van bij het begin gedomineerd door de wind. Het peloton scheurde de koers in verschillende waaiers. Wie van bij het begin niet vooraan zat, was verloren voor de moeite. Steven geraakte achterop door de waaiers en gaf er na 50 km al de brui aan.

Van Rensburg troefde zijn medevluchters Boom en Van Hoecke af. 

De openingsrit bestaat traditioneel uit een proloog in de hoofdstad van Luxemburg. Na 2,6 km bleek Jimmy Engoulvent de snelste te zijn. Hij was 3 sec sneller dan Rast en Hiver. Steven reedt de proloog 31 sec trager dan de winnaar en strandde op een 110 de plaats.

Daags nadien stond de eerste rit in lijn op het programma. Een vroege vlucht van 2 renners hield lang stand, maar uiteindelijk waren ze een vogel voor de kat. Het peloton maakte zich klaar voor de sprint ondanks een late poging. Greipel toonde zich de snelste voor Appollonio en Dumoulin. Steven reed zich knap naar een 11 de plaats.

De tweede rit werd opnieuw een rit voor de sprinters. De klassieke vlucht kende opnieuw 2 renners met ondermeer Stevens ploegmaat Kevin Van Melsen. Ze mochten de ganse rit kleuren, maar het peloton hield alles mooi onder controle. Greipel toonde zich opnieuw de sterkste dit voor Swift en Roelandts. Steven plaatste zich iets te ver en bolde de streep over als 26 ste.

De derde rit was een lastige klimetappe. Vijf renners met ondermeer ploegmaat Scheirlinckx, kregen maximaal 7 minuten voorsprong. Bij het ingaan van de plaatselijke ronden was de kloof gedicht en kon de finale beginnen. 4 renners slaagden er in om zich af te scheiden op 1 van de hellingen. Schleck kreeg 3 man met zich met ondermeer zijn ploegmaats Fuglsang en Klöden en de Nederlander Poels. Klöden viel nog weg en in de sprint met 3 toonde Poels zich de sterkste voor Fuglsang en Schleck. Steven reed een degelijke wedstrijd. Hij kwam als 51 ste op 3 min 32 sec van de winnaar over de streep.

De laatste etappe werd vooral gekleurd door een vroege vlucht en het slechte weer. Jurgen Roelandts kon in de finale zijn medevluchters nog afschudden en kwam solo over de streep. De over gebleven vluchters werden nog ingerekend en 25 sec werd De Vreese tweede en eindwinnaar Fuglsang derde. Steven stapte net als het merendeel in de gietende regen af binnen de plaatselijke ronden en staat zo niet vermeld in het eindklassement.

Uiteindelijk werd de koers beslist door een groep van 6 renners. Steven maakte deel uit van de kopgroep samen met ploegmaat Scheirlinckx. Een late uitval van Barbé bleek de juiste te zijn. Hij kwam solo over de streep. De achtervolgers slaagden er niet meer in hem terug te pakken en in de sprint voor de 2 de plaats haalde Steven het voor Van Der Sande.

De wedstrijd kende een vroege ontsnapping die teniet gedaan wordt halfweg koers.  Daarna volgen vele ontsnappingspogingen, maar niemand raakte voorop. De laatste 5 km plaatste Steven een aanval. 6 man kreeg hij mee in de vlucht en de sprint ging uitmaken wie er won. De sprint werd geen succes voor Steven en hij werd 5 de. Winnaar werd de Nieuw-Zeelander Tom David.

Na een goeie ronde van Picardië stond Steven vandaag aan de start in Puivelde. In de 3 de ronde reden 31 renners weg. Steven was attent en sprong mee alsook ploegmaat Capelle. Op 3 ronden voor einde wedstrijd, begonnen de demarrages. Uiteindelijk slaagden 7 renners er in om voorop te geraken. Steven was er niet bij, maar deed er alles aan om aan te sluiten en zo mee te sprinten voor de overwinning. Hij kwam 50 meter te kort en reed alsnog als 9 de over de streep op 3 sec van winnaar Gediminas.

De openingsetappe kende een traditionele vlucht. 10 km voor de streep werd de laatste vluchter gegrepen. Een massasprint was in de maak en Degenkolb toonde zich de sterkste voor Miyazawa en Chavanel.

Het tweede luik werd gewonnen door Kenny Van Hummel. Hij reed echter als tweede over de streep, maar door onregelmatig sprinten van Bouhanni werd hij alsnog als winnaar uitgeroepen. Bouhanni werd gedeclasseerd en zo kwamen Poulhiès en Degenkolb mee op het podium.

De derde rit kwam opnieuw opnieuw op naam van John Degenkolb. Een vroege vlucht waagde zich er aan om een sprint te voorkomen, maar zonder veel succes. Een massasprint zorgde voor de tweede etappewinst van Degenkolb, dit voor Henderson en Van Hummel.

Steven kwam tevreden thuis. Met een 74 ste, een 29 ste en een 15 de plaats kan hij terugblikken op een goeie ronde van Picardië. In de eindstand werd hij 28 ste op 24 sec.
De conditie zit goed en hopelijk rendeert zich dit komende weken in een overwinning.